Recensie: Mirusia - From the Heart (Concert)

Mirusia verovert harten met theatershow From the Heart

 

Hoewel velen haar wellicht kennen als 'engel van André Rieu', bouwt de Australisch-Nederlandse Mirusia Louwerse al een aantal jaren flink aan haar solocarrière. Niet zonder succes. De sopraan verovert ook met haar nieuwe album en gelijknamige theatertour 'From the Heart' vele harten. Haar theatershow in Tiel - de voorlaatste van haar tour - voelt dan ook als een warm bad.

Mirusia verovert harten met theatershow From the Heart

 

Hoewel velen haar wellicht kennen als 'engel van André Rieu', bouwt de Australisch-Nederlandse Mirusia Louwerse al een aantal jaren flink aan haar solocarrière. Niet zonder succes. De sopraan verovert ook met haar nieuwe album en gelijknamige theatertour 'From the Heart' vele harten. Haar theatershow in Tiel - de voorlaatste van haar tour - voelt dan ook als een warm bad.

Tekst: Ninih Vang

 

Het plaatje is bij voorbaat al prachtig: een groot hart verlicht het podium, de muzikanten strak in pak of prachtige jurk, en de grote witte letters die samen 'Mirusia' vormen op de voorgrond, laten geen twijfel bestaan over wie de ster van de avond is. Vanaf het moment dat ze opkomt in een prachtige diepblauwe jurk en de titelsong From the Heart inzet, is de zaal verkocht. Haar kristalheldere en tegelijkertijd warme stem doet vele harten smelten, en dat is exact wat de sopraan met haar show wil bereiken. "From the Heart is a gift for each and everyone of you", licht Mirusia toe, "because a gift should always come from the heart." 

 

Dat Mirusia niet de eerste de beste muzikanten heeft uitgekozen om haar te begeleiden, blijkt meteen al bij Romanza, dat ze in intieme setting met haar gitarist Martijn Buijnsters uitvoert. Zijn tedere gitaarspel smelt op prachtige wijze samen met haar zoetgevooisde stem, waardoor je even compleet vergeet waar je bent. Als het nummer voorbij is, valt dan ook eerst heel even een stilte, voor het publiek hen met een daverend applaus beloont. Ook Colours of the wind, bekend van de Disneyfilm Pocahontas, wordt fenomenaal begeleid door de gitarist. De vergelijking met tussen Mirusia en een Disneyprinses is makkelijk te maken. Het misstaat haar niet. Haar engelachtige stem, blonde krullen en sprankelende ogen zouden niet onderdoen voor die van Assepoester of Doornroosje. Het maakt de bijna sprookjesachtige theatershow compleet.

 

Ondanks het feit dat de show een sprookjesachtig tintje heeft, maakt dit het absoluut niet te zoetsappig. Zo verrast Mirusia haar publiek onder meer met een nummer uit totaal onverwachte hoek: Who wants to live forever van Queen, uit 1986. Het nummer werd geschreven door Queengitarist Brian May voor de soundtrack van de film Highlander. Dapper dat Mirusia het in deze hoek durft te zoeken - het is niet voor iedereen weggelegd om Queen te coveren - maar ze doet het met verve. 

 

De sopraan laat haar Nederlandse roots - haar ouders zijn beiden uit Nederland afkomstig - niet onopgemerkt. Zowel met haar eigen versie van Als jij niet van mij houdt van Boudewijn de Groot, als met Geef mij je angst van André Hazes, weet ze het publiek te enthousiasmeren. De handen gaan de lucht in en er wordt uit volle borst meegezongen, hoewel ik toch liever alleen Mirusia hoor. Ook haar Australische roots worden niet vergeten. Ze laat het publiek beloven net zo hard mee te zingen met het Australische Botany Bay, als dat ze deden met Geef mij je angst. Het nummer Botany Bay dateert uit 1885 en gaat over Sydney, dat de plek was waar de Engelsen in 1770 voor het eerst voet aan land zetten in Australië, tijdens een expeditie van James Cook. Het meezingen slaagt niet helemaal, maar Mirusia's vrolijkheid is onontkoombaar aanstekelijk.

 

Vanzelfsprekend komen ook haar André Rieuklassiekers aan bod waaronder de Ave Maria van Schubert, Supercalifragilisticexpialidocious – bekend van Mary Poppins – en niet te vergeten; Con te partiro. De Litouwse violiste Giedré Mundinaité, die tevens deel uitmaakt van het Johann Strauss Orkest van André Rieu, zorgt samen met celliste Marije de Jong voor het bekende strijkersgeluid dat zo kenmerkend is voor maestro Rieu, waardoor je je even op een warme zomeravond op het Vrijthof waant. 

 

Een bijzonder moment is haar duet met één van haar backing vocalisten, de Australische Keiarn Chesebro. De piepjonge sopraan wordt door Mirusia gecoacht en heeft net haar eerste album This is me uitgebracht, geproduceerd door Mirusia. Samen zingen ze The Flower Duet uit de opera Lakmé van Léo Delibes, waarbij menigeen in de zaal een zakdoek uit de tas moet grabbelen. Twee Australische engelen samen is nog ontroerender dan één. Wat de backing vocals betreft, geeft Keiarn Chesebro samen met Imke Heitzer een extra dimensie aan de voorstelling. Voornamelijk op een heel subtiele manier; je merkt niet snel op dat ze er zijn, maar het zou des te meer opvallen wanneer ze er niet zouden zijn. Tevens zorgen zij voor een mooie opvulling op de momenten dat Mirusia van jurk moet wisselen. 

 

Ook de rest van de muzikanten mogen niet onbenoemd blijven. Graeme Press - musical director en pianist, Rob Mennen op synthesizer, percussionist Roel Meessen en bassist Justin van Uum maken het tot wat het is: een prachtige show die perfect in elkaar zit, die geen seconde verveelt en die heel persoonlijk is, waardoor je niet anders kan dan Mirusia in je hart sluiten.